Articles by "Ιστορία μπύρας"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία μπύρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing


Καλησπέρα σε όλους τους φίλους της μπύρας! Πρόσφατα ανακοινώθηκε ο επόμενος διαγωνισμός απο την Μικροζυθοποιία Τήνου και Κυκλάδων, το γνωστό πλέον Tinos Homebrew Challenge 2022. Αυτή την φορά τα πράγματα φαίνονται να αγριεύουν καθώς πραγματοποιούνται συνολικά τρεις διαγωνισμοί με διαφορετικό είδος μπύρας ο καθένας. Δυο προκριματικοί (Δεκέμβριο & Φεβρουάριο) και ο μεγάλος διαγωνισμός με την τελική φάση που θα πραγματοποιηθεί το Μάιο. Θα βρείτε αναλυτικά τις οδηγίες του διαγωνισμού στην σελίδα του διαγωνισμού στο facebook.

Σήμερα όμως δεν θα ευλογήσουμε τα γένια μας αλλά ούτε και του διαγωνισμού! Σήμερα σε αυτό το άρθρο θα δούμε το διαγωνιζόμενο στυλ, την British Brown Ale, μέσα απο την επίσημη σελίδα του Beer Judge Certification Program (BJCP) τον πιο καταξιωμένο φορέα για τον καθορισμό όλων των στυλ της αγαπημένης μας μπύρας. Βγάλτε λοιπόν τα σημειωματάρια σας και ξεκινήστε τις αναζητήσεις και τις δοκιμές!

Πριν ξεκινήσουμε όμως θα πούμε μερικά ιστορικά στοιχεία του υπόψη στυλ. Η Brown ale έχει μακρά ιστορία στη Μεγάλη Βρετανία, αν και διάφοροι τύποι προϊόντων χρησιμοποιούσαν αυτό το όνομα σε διάφορες χρονικές στιγμές. Ένα ευρύ φάσμα ποικιλιών ζυθοποιήθηκε, αλλά οι σύγχρονες σκούρες μπύρες θεωρούνται γευστικά βαρύτερες (σύμφωνα με τα σημερινά πρότυπα του Ηνωμένου Βασιλείου). Το στυλ μας, βασίζεται στις σύγχρονες ισχυρότερες βρετανικές σκούρες μπύρες, όχι στις ιστορικές εκδοχές ή στις πιο γλυκές London Brown Ales του παρελθόντος. Μιλάμε για μια ευρεία κατηγορία, με πιθανές διαφορετικές ερμηνείες, που κυμαίνονται από πιο ανοιχτόχρωμες και hoppy έως πιο σκούρες και καραμελωμένες. Ωστόσο, καμία από τις εκδόσεις δεν έχει έντονα καβουρδισμένες γεύσεις. Μια Double Brown Ale ήταν πιο δημοφιλές στο παρελθόν, αλλά είναι πλέον δύσκολο να την βρεις τώρα. Ενώ οι London Brown Ales κυκλοφορούν στο εμπόριο χρησιμοποιώντας το όνομα Brown Ales, τις αναφέρουμε ως ένα διαφορετικό στυλ λόγω της σημαντικής διαφοράς ισορροπίας (ειδικά γλυκύτητας) και αλκοόλ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι στην ίδια οικογένεια, όμως.

Χαρακτηριστικά Χρησιμοποιούμενα Συστατικά
Βρετανικές mild ή pale ale βύνες βάσης με νότες καραμέλας. Μπορεί επίσης να προστεθούν και μικρές ποσότητες πιο σκούρας βύνης (π.χ. σοκολάτας) για να δώσει χρώμα και έναν πιο ''ξηροκαρπικό'' χαρακτήρα. Οι αγγλικές ποικιλίες λυκίσκου είναι οι πιο ενδεικτικές όπως π.χ. Fuggle H, Sovereign, Target, East Kent Goldings.

Συγκριτικά με άλλα Στυλ
Περισσότερο βυνώδη ισορροπία απο τις British Bitters, με περισσότερες γεύση βύνης από τους σκουρόχρωμους κόκκους. Δυνατότερη από μια Dark Mild. Λιγότερο καβουρδισμένη από μια English Porter. Ισχυρότερο αλλά λιγότερο γλυκεία από μια London Brown Ale.


Εμφάνιση
Ξεκάθαρα σκούρα κεχριμπαρένια έως σκούρα καφέ με κοκκινωπές ανταύγειες. Χαμηλός έως μέτριος (γκριζοπός) αφρός.

Άρωμα
Ελαφρύ, γλυκό άρωμα βύνης με νότες καφέ, καρυδιού ή ελαφριάς σοκολάτας και ελαφριά έως βαριά καραμέλα. Ένα ελαφρύ αλλά ελκυστικό λουλουδάτο ή γήινο άρωμα λυκίσκου μπορεί επίσης να παρατηρηθεί. Ίσως ένα ελαφρύ φρουτώδες άρωμα μπορεί να είναι εμφανές, αλλά δεν πρέπει να κυριαρχεί.

Γεύση
Απαλή έως μέτρια γλυκύτητα βύνης, με ελαφρύ έως βαρύ χαρακτήρα καραμέλας και μεσαίο έως ξηρό φινίρισμα. Η βύνη μπορεί επίσης να έχει χαρακτήρα καρυδιού, φρυγανισμένου ψωμιού, μπισκότου, καφέ ή ελαφριάς σοκολάτας. Μέτρια έως μεσαία-χαμηλή πικράδα. Η ισορροπία βύνης-λυκίσκου κυμαίνεται εστιασμένη στη βύνη. Γεύση λυκίσκου χαμηλή έως ελάχιστη (λουλουδάτες ή γήινες ιδιότητες). Μπορεί να υπάρχουν χαμηλοί έως μέτριοι φρουτώδεις εστέρες.

Αίσθηση στο στόμα/Επίγευση
Μεσαίο-ελαφρύ έως μεσαίο σώμα. Μεσαία έως μεσαία-υψηλή ενανθράκωση. Η επίγευση αφήνει αυτή της γεύσης.



The Last of us
Mirror Edge
Mirror Edge
Mirror Edge
Mirror Edge
Mirror Edge
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

Γνωρίζετε ότι η εφεύρεση της μπύρας ήταν κρίσιμη για τη γέννηση του πολιτισμού; Επιστήμονες και ιστορικοί αποκαλύπτουν την καταπληκτική ιστορία, για το πώς η μπύρα βοήθησε στη δημιουργία των μαθηματικών, της γραφής, συνεισέφερε στη σύγχρονη ιατρική, την εργατική νομοθεσία, ακόμα και τη δημιουργία των ΗΠΑ. Αν νομίζετε ότι η μπύρα είναι απλά ένα δροσιστικό ποτό για να την πίνετε όταν βλέπετε ποδοσφαιρικούς αγώνες στην τηλεόραση, τότε είστε μάλλον στο σκοτάδι. Η μπύρα είναι υπεύθυνη για τα σημαντικότερα πράγματα που έγιναν στη Γη. Μάθετε λοιπόν, τι έκανε η μπύρα για εσάς. Τον 21ο αιώνα οι άνθρωποι είναι κυρίαρχοι στον πλανήτη. Πίσω μας βρίσκονται 10.000 χρόνια πολιτισμού, στη διάρκεια των οποίων υποτάξαμε τη φύση στη θέλησή μας. Όλα ξεκίνησαν με μια σπουδαία επινόηση. Όχι τον τροχό, όχι το αυτοκίνητο, όχι το αεροπλάνο. Η σπουδαιότερη εφεύρεση όλων των εποχών ήταν... η μπύρα!!!

Η μπύρα άλλαξε την πορεία της ιστορίας του ανθρώπου. Όχι μία ή δύο φορές. Ξανά και ξανά. Από την πρώτη στιγμή. Όργωσε τις πρώτες καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης. Η αγροτική επανάσταση ήταν επακόλουθο της επιτακτικής ανάγκης να παρασκευάσουν μπύρα. Έδωσε χροιά στα πρώτα θαύματα του κόσμου. Η μπύρα εδραίωσε τη σύγχρονη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η μπύρα και η επιστήμη πάνε χέρι-χέρι. Η μπύρα διαμόρφωσε και την Αμερική. Αποτελεί την κρυφή ιστορία της. Είναι στο DNA της. Έδωσε τέλος σε ένα από τα μεγάλα σκάνδαλα της ιστορίας. Η μπύρα ήταν ένα μέρος, αν όχι το βασικό κίνητρο, που δόθηκε ένα τέλος στην παιδική εργασία. Και πάνω από όλα, μας έδωσε κάτι να πίνουμε όταν βλέπουμε αγώνες. Αυτή είναι η ιστορία της σπουδαιότερης εφεύρεσης όλων των εποχών. Είμαι μία εκπληκτική ιστορία, που δεν έχει ειπωθεί ακόμα. Χωρίς την μπύρα πιθανότατα θα ζούσαμε ακόμα σε σπηλιές.

Γιατί συνέβη η Αγροτική Επανάσταση
Οι άνθρωποι σαν κι εμάς υπάρχουν εδώ και 100.000 χρόνια. Τα πρώτα 90.000 ήμασταν νομάδες, κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες. Η μόνη μας ανησυχία ήταν το να βρούμε φαγητό. Ώσπου το 9.000 π.Χ. συνέβη κάτι, που άλλαξε τον κόσμο για πάντα. Οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες στη Μέση Ανατολή σταμάτησαν να περιφέρονται, εγκαταστάθηκαν εκεί κι άρχισαν να καλλιεργούν τη γη. Αντικατέστησαν τις σπηλιές με σπίτια και δημιούργησαν τον πρώτο πολιτισμό στη Μεσοποταμία. Ήταν το ξεκίνημα του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε. Οι ιστορικοί το ονομάζουν Αγροτική Επανάσταση. Το ερώτημα όμως είναι: Γιατί συνέβη; Στην πραγματικότητα, η Αγροτική Επανάσταση ξεκίνησε από το κριθάρι. Για χρόνια, οι ειδικοί είκαζαν πως χρειαζόταν για να ψήνουν ψωμί. Τώρα όμως, υπάρχει μία νέα θεωρία, που έχει συνταράξει τον κόσμο των επιστημών.


Για τον επιστήμονα τροφίμων δρ. Πάτρικ Χέις, τα πράγματα είναι απόλυτα ξεκάθαρα: «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι άρχισαν να καλλιεργούν το κριθάρι για να φτιάξουν μπύρα». Ο καθηγητής Βιο-αρχαιολογίας του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας δρ. Πατ ΜακΓκόβερν, συμφωνεί ότι καλλιεργούσαν το κριθάρι για να φτιάχνουν μπύρα: «Ο λόγος που άρχισαν να το καλλιεργούν το 9.000 π.Χ. ήταν επειδή το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν μπύρα».
Η απόδειξη; Κατάλοιπα από αρχαίο αγγείο. Ο δρ. ΜακΓκόβερν βρήκε κατάλοιπα σε αρχαίο αγγείο, που αποδείχθηκε ότι ήταν κατακάθι μπύρας. Αυτό αποδεικνύει ότι είχαμε ένα δοχείο, που χρησιμοποιούσαν αρχικά για μπύρα. Τα κατάλοιπα αυτά της μπύρας ήταν περισσότερο από 3.000 χρόνια παλιότερα, πριν αρχίσει οποιοσδήποτε να ψήνει ψωμί.



Πώς κατάφεραν να παρασκευάσουν μπύρα
Μια στιγμή όμως. Η ζυθοποιία είναι περίπλοκη επιστήμη. Πώς είναι δυνατόν οι πρωτόγονοι να είχαν παρασκευάσει μπύρα; Ο δρ. Τόμας Σελχάμερ είναι επιστήμονας ζύμωσης, ένας ειδήμονας της μπύρας. Αυτός πιστεύει ότι την ανακάλυψαν εντελώς τυχαία:


Οι άνθρωποι της τότε εποχής λένε: «Είναι καλό αυτό το πράγμα! Πώς θα φτιάξουμε κι άλλο;».
Σήμερα, ειδικοί σαν τον δρ. Χέις πιστεύουν ότι η ευφορία που χαρίζει η μπύρα ήταν ο παράγοντας που άλλαξε τον κόσμο για πάντα: «Η ευθυμία που χαρίζει η μπύρα, έπεισε τους ανθρώπους να συνεχίσουν να καλλιεργούν κριθάρι. Αυτό με τη σειρά του ξεκίνησε μια σειρά εφευρέσεων που την έκαναν καλύτερη».


Έκρηξη νέων τεχνολογιών
Η δίψα για περισσότερη μπύρα και κριθάρι για να τη φτιάχνουν δημιούργησε μια έκρηξη νέων τεχνολογιών. Ήταν μία αλυσιδωτή αντίδραση.


Περισσότερη μπύρα συν περισσότερο κριθάρι ισούνται με περισσότερες φάρμες και την επινόηση των μαθηματικών.


Μετά την τοπογραφία ήρθε η λογιστική.
Και η σπουδαιότερη πρώιμη εφεύρεση της μπύρας: Η γραφή.
Ο δρ. Στίβεν Τάινι είναι ειδικός στα αρχαία κείμενα:


Το εμπόριο μπύρας δημιούργησε την αρχική καταχώρηση, σύμβολα πάνω σε πήλινες πλάκες που εξελίχθηκαν σε γραφή. Μια από τις σημαντικότερες αρχαίες λίστες λέξεων έχει 160 διαφορετικές λέξεις, που σχετίζονται με την μπύρα. Περισσότερες απ' όσες έχουν οι Εσκιμώοι για το χιόνι. Τόσο σημαντική ήταν η μπύρα.


Συνδυάστε την μπίρα με τη γραφή τώρα. Είναι σαν εφόρμηση στον Tίγρη και τον Ευφράτη. Και αργά ή γρήγορα κάποια φωτεινή σπίθα θα ξεκινήσει την ποίηση. Στο Μπάιρον Μπέι της Αυστραλίας ο ζυθοποιός Μπραντ Ρότζερς κάνει μια βουτιά στην ιστορία. Ετοιμάζει ένα χαρμάνι, που βασίζεται στο πρώτο ποίημα του κόσμου. Οι στίχοι του περιέχουν μια συνταγή τεσσάρων χιλιάδων ετών για... ─ναι, σωστά το μαντέψατε ─ για την μπίρα. Γράφτηκε το 1.800 π.Χ και ονομάζεται «Ο ύμνος της Νινκάσι». Ήταν η θεά της μπίρας στη Μεσοποταμία.


Η μπίρα λοιπόν, σταμάτησε το κυνήγι και τη συλλογή τροφής. Ξεκίνησε τη γεωργία. Εφηύρε το άροτρο και τον τροχό. Και μας έδωσε τα μαθηματικά και τη γραφή. Σήμερα, αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι, ιστορικοί και επιστήμονες, μια πληθώρα ειδημόνων στην μπίρα, πιστεύουν πλέον ότι η μπίρα είναι πιθανότατα η σπουδαιότερη επινόηση όλων των εποχών.

Μπύρα και αιγυπτιακός πολιτισμός
Το 3000 π.Χ. λοιπόν, ο πολιτισμός ήταν πλέον σε πλήρη εξέλιξη, χάρη στην μπίρα. Όλα αυτά όμως, ήταν μόνο η αρχή. Από όλους τους αρχαίους πολιτισμούς, αυτός της Αιγύπτου ήταν ο μεγαλύτερος. Τώρα όμως, οι αιγυπτιολόγοι ανακαλύπτουν ότι τα θαύματά του υπάρχουν χάρη σε ένα μυστικό συστατικό: Την μπίρα. Ο αιγυπτιακός πολιτισμός δεν θα είχε γεννηθεί χωρίς την μπίρα. Μπίρα σε μεγάλες ποσότητες. Δεν υπήρχε κανείς στην αρχαία Αίγυπτο, που να μην είχε το δικαίωμα να πίνει μπίρες. Ακόμα και τα μικρά παιδιά. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έβλεπαν την μπίρα σα δώρο των θεών. Ο πιο ισχυρός από όλους τους Αιγύπτιους θεούς ήταν ο Ρα. Ήταν ο δημιουργός της ζωής, της αγάπης και... της μπίρας. Σε αυτόν τον κόσμο και στον επόμενο.



Είναι μυστήριο το πώς χτίστηκαν κάποια κολοσσιαία οικοδομήματα στην αρχαία Αίγυπτο. Ειδικά, όταν μάθει κάποιος πώς πληρώνονταν οι εργάτες. Το μεροκάματο των αρχαίων Αιγυπτίων δινόταν σε μπίρα. Η μπίρα ήταν σαν πιστωτική κάρτα. Το μεροκάματο για έναν κτίστη ήταν 3,7 λίτρα μπίρα την ημέρα. Ο λόγος ήταν ότι η αρχαία μπίρα ήταν σημαντική πηγή θρεπτικών συστατικών.


Η μπίρα των αρχαίων Αιγυπτίων περιείχε ελάχιστο αλκοόλ (3%), ήταν όμως γεμάτη μεταλλικά στοιχεία και βιταμίνες. Διατηρούσε τους αρχαίους Αιγύπτιους δυνατούς, υγιείς και παραγωγικούς. Η μπίρα επομένως ήταν βασικό τρόφιμο της αρχαίας Αιγύπτου και κοινό νόμισμα της.

Μπίρα για τη θεραπεία ασθενειών
Ξέρω τι θα μου πείτε: «Σε λίγο θα μας πεις και πως η μπίρα θεράπευε τους αρρώστους». Η αλήθεια είναι ότι το έκανε. Χρησιμοποιούσαν την μπίρα για να γιατρέψουν κάθε είδους νόσο. Αντιμετώπιζαν τις ασθένειες των ούλων με μπίρα. Χρησιμοποιούσαν κάποια κατάλοιπα της μπίρας, τους σπόρους. Τα έκαιγαν και παρασκεύαζαν ένα πρωκτικό παρασιτοκτόνο, για να θεραπεύουν ασθένειες των εντέρων.

Το συγκεκριμένο φάρμακο ίσως βγήκε από τη μόδα. Η αρχαία μπίρα όμως, ξεκίνησε μία επανάσταση στην Ιατρική 3.000 χρόνια πριν την εποχή της. Ο δρ.Αρμελάγκος είναι καθηγητής Ανθρωπολογίας. Μελετάει μουμιοποιημένα οστά για να μάθει πώς ζούσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι. Πρόσφατα, έκανε μια ανακάλυψη που σόκαρε τη σύγχρονη επιστήμη. Εντόπισε ίχνη τετρακυκλίνης, ενός σύγχρονου φάρμακού σε οστά τριών χιλιάδων ετών.


Οι επιστήμονες είπαν στον Αρμελάγκος ότι κάπου έκανε λάθος. Και ήταν απόλυτα δικαιολογημένοι. Η τετρακυκλίνη είναι αντιμικροβιακό ευρέος φάσματος. Επίσημα ανακαλύφθηκε το 1948. Έπρεπε πλέον να εξηγηθεί πώς βρέθηκε η τετρακυκλίνη στα οστά. Aυτό που έβαλε αυτό το φάρμακο του 20ού αιώνα μέσα στα αρχαία οστά, πρέπει να βρισκόταν μέσα στο διαιτολόγιο των αιγυπτίων. Η χρήση τετρακυκλίνης ήταν τόσο κυρίαρχη σ' αυτά τα οστά, που πρέπει να προερχόταν από κάτι που κατανάλωναν κάθε μέρα. Δοκίμασαν ένα σωρό αρχαίες συνταγές, μα τίποτα. Και ξαφνικά, έπεσαν πάνω σε μια αρχαία συνταγή για μπίρα. Σκέφτηκαν, πως ήταν πιθανόν να ήταν η μπίρα η πηγή της τετρακυκλίνης. Ο δρ. Αρμελάγκος και η ομάδα του παρασκεύασαν την μπίρα, σύμφωνα με τις οδηγίες της συνταγής. Όταν εξέτασαν την μπίρα που έφτιαξαν, ήταν γεμάτη από το σύγχρονο φάρμακο. Με αυτή την ανακάλυψη, ο δρ. Αρμελάγκος δικαιώθηκε και ο κόσμος των επιστημών αναγκάστηκε να αποδεχθεί οτι η αρχαία μπίρα πρόλαβε τη σύγχρονη Ιατρική κατά 3.000 χρόνια.

Η μεσαιωνική ιστορία της μπίρας
Η μπίρα έρχεται πλέον αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκλησή της έως τώρα. Πρέπει να κρατήσει τους ανθρώπους ζωντανούς στη μεσαιωνική Ευρώπη, όταν η ζωή ήταν άθλια, κτηνώδης και, πάνω απ' όλα, σύντομη.Οι πιθανότητες να φτάσεις την ηλικία των έξι ετών ήταν γύρω στο 50%. Υπήρχαν πόλεμοι και λοιμοί. Υπήρχε όμως κι άλλος ένας δολοφόνος: Το νερό. Τα ποτάμια ήταν βρώμικα. Κατέληγαν απόβλητα εκεί μέσα, εντόσθια από τα κρεοπωλεία. Τα βυρσοδεψεία άδειαζαν τα απόβλητά τους στα ποτάμια. Το νερό δεν ήταν καθόλου πόσιμο. Αν το έπινες, αρρώσταινες.

Ο δρ. Τσάρλι Μπάμπφορθ είναι καθηγητής ζυθοποιίας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, που εδρεύει στο Ντέιβις. Λέει ότι η μπίρα έσωσε εκατομμύρια ζωές στη μεσαιωνική Ευρώπη. Και θέλει να το αποδείξει στήνοντας ένα πείραμα που να δείχνει ότι η βασική διαδικασία της ζύμωσης απομακρύνει τους μικροοργανισμούς, τα βακτήρια που αρρώσταιναν τον κόσμο. Ο Μπάμπφορθ και οι συνάδελφοί του αποφασίζουν να παρασκευάσουν μια συνηθισμένη μεσαιωνική μπίρα. Πρώτα, παίρνουν νερό από μία λίμνη με πάπιες και το ελέγχουν σε ένα εργαστήριο. Κάνουν το τεστ που χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία τροφίμων, για να δουν αν ένα τρόφιμο έχει μολυνθεί από κολοβακτηρίδια, που προκαλούν σοβαρές ασθένειες.

Το νερό της λίμνης είναι γεμάτο τέτοια βακτήρια. Νερό με μια δόση κοπράνων πάπιας. Δολοφονικό. Ακριβώς όπως την εποχή του Μεσαίωνα. Το νερό αυτό δεν είναι πόσιμο. Θα χρησιμοποιήσουν τώρα μια μεσαιωνική συνταγή. Η ομάδα του δρ. Μπάμπφορθ παρασκευάζει μια μπίρα χιλίων ετών σε ένα σύγχρονο εργαστήριο. Άλεσαν τη βύνη και την ανακάτεψαν με αυτό το νερό. Μετά από μία ώρα συνέλεξαν το υγρό, το σούρωσαν και μετά το έβρασαν. Το άφησαν μία εβδομάδα για να γίνει η ζύμωση. Και τώρα, τα αποτελέσματα του πειράματος. Είναι ασφαλής η μπίρα; Έλεγξαν ξανά το δείγμα, όταν το νερό είχε μετατραπεί σε μπίρα και δεν βρέθηκε κανένα ίχνος κολοβακτηριδίων. Άρα, ήταν ασφαλές προς πόση. Μια θαυμαστή μεταμόρφωση. Το θανατηφόρο νερό μετατράπηκε σε πόσιμη μπίρα. Φυσικά, σήμερα γνωρίζουμε ότι ο βρασμός σκότωσε τα βακτήρια. Οι άνθρωποι του Μεσαίωνα όμως δεν είχαν ιδέα. Το έκαναν έτσι απλά κι εντελώς τυχαία έσωναν έτσι εκατομμύρια ζωές. Το νερό των λιμνών ήταν θανατηφόρο. Οι άνθρωποι όμως μπορούσαν να πίνουν όση μπίρα ήθελαν.


Ο υγρός χρυσός των καλόγερων
Με τέτοια ζήτηση, η μπίρα ήταν υγρός χρυσός. Και αυτοί που την εκμεταλλεύονταν ήταν οι καλόγεροι. Η Εκκλησία δεν έβγαλε απλώς λεφτά από την μπίρα. Έγινε πλούσια από την μπίρα. Στη μεσαιωνική Ευρώπη οι καλόγεροι ήταν δεξιοτέχνες ζυθοποιοί και η μπίρα ήταν θεόσταλτο δώρο. Ο κόσμος πήγαινε φυσικά στην εκκλησία, γιατί του υπόσχονταν ότι θα έπινε μία μπίρα μετά. Η ιερή συμμαχία μπίρας και Βίβλου γέμιζε τα στασίδια για αιώνες.

Η μπίρα συνέβαλε στη δημιουργία του σύγχρονου καπιταλισμού
Η Εκκλησία όμως, δεν ήταν δυνατόν να έχει το μονοπώλιο για πάντα. Η επιχείρηση της μπίρας έλκυσε μια νέα ομάδα, τους επιχειρηματίες. Ανέλαβαν τη ζυθοποιία και κάνοντάς το, μεταμόρφωσαν την Ευρώπη. Η κατασκευή μπίρας ήταν κρίσιμος παράγοντας στην ανάπτυξη της οικονομίας. Ήταν αιχμή του δόρατος στη δημιουργία του εμπορίου, του τραπεζικού τομέα, των οικονομικών. Με άλλα λόγια, στη δημιουργία του σύγχρονου καπιταλισμού.

Αμερική: Χτισμένη πάνω στην μπίρα
Η μπίρα είναι η μυστική ιστορία της Αμερικής, βρίσκεται στο DNA της. Πολλοί ιδρυτές πατέρες της Αμερικής είχαν ένα κοινό. Ο Τζορτζ Ουάσιγκτον, ο Τόμας Τζέφερσον και ο Σαμ Άνταμς ήταν όλοι τους ζυθοποιοί, που ζύμωσαν ένα έθνος μαζί με τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, για τον οποίο η μπίρα ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό ποτό. Χωρίς την μπίρα όμως, οι πρώτοι άποικοι ίσως να μην είχαν φτάσει ποτέ στην Αμερική με το Μεϊφλάουερ. Το νερό θα χαλούσε στο αμπάρι του πλοίου. Η μπίρα διατηρούταν φυσικά από το αλκοόλ και τον λυκίσκο κι έμενε φρέσκια σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Η μπίρα κράτησε τους αποίκους ζωντανούς στο ταξίδι και καθόρισε το σημείο που θα ίδρυαν την αποικία. Το Μεϊφλάουερ κατευθυνόταν για τη Βιρτζίνια. Χτύπησε τραγωδία όμως. Το πλοίο ξέμεινε από... μπίρα. Βρήκαν το κοντινότερο ακρωτήρι λοιπόν, το Πλίμουθ. Ακόμα και τότε δεν έπιναν τίποτε άλλο εκτός από μπίρα. Οι ταξιδιώτες βγήκαν στην ακτή. Γιατί δεν έπιναν όμως νερό; Ήξεραν από την Αγγλία, πως άμα έπινες νερό, αρρώσταινες. Αν και τα ποτάμια της Αμερικής ήταν ανέγγιχτα, οι άποικοι αρνούνταν να αγγίξουν το νερό, εκτός κι αν αυτό είχε μετατραπεί πρώτα σε μπίρα. Η μπίρα ήταν σημαντικότατο προϊόν για την επιβίωσή τους.

Όταν τελείωσαν τα αποθέματα μπίρας, η αποικία κρεμόταν από μια κλωστή. Οι άποικοι έπρεπε να βρουν ένα τρόπο να παρασκευάσουν μπίρα. Δεν είχαν ούτε κριθάρι ούτε λυκίσκο όμως. Ώσπου, εμφανίστηκαν οι σκίουροι για να τους σώσουν. Ακούγεται τρελό, έδωσαν την ιδέα όμως στους αποίκους να χρησιμοποιήσουν βελανίδια. Και έπιασε. Η μπίρα από βελανίδια κράτησε ζωντανό το Πλίμουθ. Με το Πλίμουθ ασφαλές, η μπίρα εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη Αμερική μέσα στον 17ο αιώνα με την εδραίωση ενός απίστευτου δικτύου επικοινωνιών, του ίντερνετ εκείνης της εποχής. Πριν το Google, το Twitter και το Facebook ήρθε η... ταβέρνα. Η ταβέρνα ήταν ένα εμπορικό κέντρο, ένας κόμβος επικοινωνίας. Ήταν το μέρος, που οι άνθρωποι αντάλλαζαν πληροφορίες. Οι ταβέρνες σύνδεσαν ολόκληρη την Αμερική και μετέτρεψαν μια αποικία σε ένα ολόκληρο έθνος, γιατί στη συνέχεια η μπίρα ενέπνευσε ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα στην ιστορία της: Tην Αμερικάνικη Επανάσταση. Οι «Γιοι της Ελευθερίας» συναντιούνταν στην ταβέρνα Green Dragon της Βοστόνης και συζητούσαν το πόσο καταπιεσμένοι ήταν.



Οι «γιοι της ελευθερίας» κατευθύνθηκαν στο λιμάνι. Επιβιβάστηκαν σε πλοία και πέταξαν τσάι στη θάλασσα. Η επανάσταση είχε ξεκινήσει και οι ταβέρνες αποτελούσαν το επίκεντρο. Οι ταβέρνες έγιναν κέντρα, όπου συζητούσαν οι επαναστάτες τις δραστηριότητές τους, επιχειρηματολογούσαν, κατέστρωσαν σχέδια και έκαναν πλάκα. Όταν σχεδίασε ο Ουάσιγκτον την επανάσταση, κατέστρωνε τα σχέδια των μαχών μέσα σε ταβέρνες, στη Νέα Υόρκη, στη Μασαχουσέτη, στο Νιου Τζέρσεϊ. Καθώς η Αμερική κέρδιζε το πάνω χέρι, ο κάθε στρατιώτης μπορούσε να βασιστεί σε δύο πράγματα. Στο μουσκέτο του και στην μπίρα του. Ο Ουάσιγκτον πρότεινε στο Κογκρέσο να ψηφίσει νόμο να δίνουν μια ποσότητα μπίρας σε κάθε στρατιώτη, σε κάθε γεύμα. Εκείνη την εποχή, ο στρατός των δέκα χιλιάδων στρατιωτών χρειαζόταν διακόσια με τρακόσια βαρέλια μπίρας ημερησίως.

Και όταν ήρθε επιτέλους η νίκη, η ίδια η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας γράφτηκε, εν μέρει τουλάχιστον, στο City Tavern της Φιλαδέλφειας. Η μπίρα ήταν παρούσα στις διαμαρτυρίες ενάντια στη Μεγάλη Βρετανία, ήταν παρούσα κατά τη σύνταξη της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, ήταν παρούσα στην επανάσταση. Η μπίρα έφτιαξε την Αμερική. Τόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος της μπίρας στη γέννηση της Αμερικής. Είναι απόλυτα αρμόζον λοιπόν, ο εθνικός ύμνος της να είναι δάνειο από ένα τραγούδι μπυροποσίας του 18ου αιώνα. Τα λόγια έχουν αλλάξει, αλλά η μελωδία είναι ίδια. Εκείνη την εποχή ήταν ένα τεστ νηφαλιότητας. Αν μπορούσες να πεις το τραγούδι, άντεχες άλλον ένα γύρο. Σήμερα, μιλάει για το γεμάτο αστέρια λάβαρο.

Παστερίωση
Άπαξ και κερδήθηκε ο πόλεμος της ανεξαρτησίας, η μπίρα μπορούσε να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη πρόκληση όλων. Τις ασθένειες. Τον παλιότερο εχθρό της ανθρωπότητας. Τον 19ο αιώνα, η Ιατρική είχε τελματώσει στο Μεσαίωνα. Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1850 με τον επιστήμονα Λουί Παστέρ. Επινόησε την παστερίωση. Είναι τραγικό, μα ο κόσμος τον συνδέει πάντα με το γάλα, ενώ εκείνος στην πραγματικότητα μελετούσε την μπίρα.


Ο Παστέρ ξεκίνησε αναζητώντας απάντηση σε ένα ενοχλητικό ερώτημα. Γιατί η μπίρα χαλάει μερικές φορές; Τότε, έκανε μια συγκλονιστική ανακάλυψη: Η μπίρα είναι ζωντανή! Μαζί με τα μεγάλα, στρογγυλά κύτταρα του ζυμομύκητα, εντόπισε κάτι μικρότερα και πιο απειλητικά.


Ο Παστέρ είχε ανακαλύψει τα βακτήρια, μια άγνωστη έως τότε μικροσκοπική μορφή ζωής. Αυτά ήταν ο λόγος που χαλούσε η μπίρα. Η ανακάλυψη όμως είχε τεράστιες συνέπειες για όλη την ανθρωπότητα, γιατί στη συνέχεια έκανε στον εαυτό του μία απλή, μα ιδιοφυή ερώτηση: Αν τα βακτήρια αρρωσταίνουν την μπίρα, μήπως κάνουν το ίδιο και στους ανθρώπους; Η απάντηση είναι, ναι. Και αυτή είναι η βάση της μικροβιακής θεωρίας, του ακρογωνιαίου λίθου της σύγχρονης Ιατρικής. Γιατί παλιότερα κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξη των μικροβίων. Πριν τη μικροβιακή θεωρία, κανείς δεν γνώριζε την αιτία των νόσων. Πίστευαν ότι τις προκαλούσε ο κακός αέρας από τους βάλτους ή τα σατανικά πνεύματα. Βάλτοι; Σατανικά πνεύματα; Προσπαθήστε να βρείτε ένα χάπι για αυτά! Η αποκάλυψη του Παστέρ όμως, άλλαξε τα πάντα. Για πρώτη φορά συνειδητοποιήσαμε ότι βακτήρια και μικρόβια προκαλούσαν τις ασθένειες. Και άπαξ και γνωρίζεις την αιτία, μπορείς να αναζητήσεις τη θεραπεία, να παρασκευάσεις φάρμακα.


Τώρα, ξέρετε λοιπόν. Πλύνετε τα χέρια σας την επόμενη φορά που θα ξεγεννήσετε ένα μωρό. Και ευχαριστήστε την μπίρα.

Συστήματα ψύξης
Αφού διαγράψαμε και τις ασθένειες από τη λίστα, η μπίρα μπορεί να αντιμετωπίσει την επόμενη μεγάλη πρόκλησή της. Τη ζέστη. Τον 19ο αιώνα η ζέστη σήμαινε σάπια κρέατα και λαχανικά. Αρρώστιες, ασθένειες, ακατοίκητα κλίματα και κάποιους πολύ γκρινιάρηδες ανθρώπους. Προβλήματα, που σήμερα λύνουμε με κάτι που θεωρούμε δεδομένο. Τα ψυγεία. Και μαντέψτε σε ποιον τα χρωστάμε.


Όλα αυτά χάρη σε ένα νέο είδος μπίρας, που σάρωσε την Αμερική τον 19ο αιώνα. Την μπίρα lager. Η μπίρα lager άλλαξε την Αμερική. Και άπαξ κι έφτασε στις αμερικάνικες ακτές, τα πράγματα δεν ήταν ποτέ ξανά ίδια. Έφτασε τη δεκαετία του 1840 μαζί με κάποιους Γερμανούς μετανάστες, όπως ο Φρέντερικ Μίλερ και ο Άλντολφ Κουρς. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μπίρες όμως, η μπίρα lager έπρεπε να ζυμωθεί παγωμένη. Οι lager χρειάζονται το κρύο, γιατί πρέπει να μπορούμε να κάνουμε αργά τη ζύμωση. Έτσι, μπορούμε να ελέγξουμε τη γεύση της μπίρας. Πριν από 150 χρόνια, η μόνη επιλογή ήταν ο πάγος. Τον έκοβαν στη φύση και τον έστελναν στη ζυθοποιία. Κάθε άλλο παρά ιδανικό ήταν αυτό. Ο πάγος ήταν πολύ βαρύς, άρα κόστιζε πολύ η μεταφορά του. Κόστιζε πολύ και η αποθήκευσή του και, φυσικά, κάποια στιγμή έλιωνε. Όταν ερχόταν η άνοιξη, η μπίρα εξαφανιζόταν ως τον επόμενο χειμώνα. Κάθε καλοκαίρι, οι ζυθοποιοί ονειρεύονταν να δημιουργήσουν τεχνητό ψύχος. Τον 19ο αιώνα, κάτι τέτοιο ήταν επιστημονική φαντασία. 

Η μπίρα όμως, έβλεπε στο μέλλον. Οι ζυθοποιοί ενδιαφέρονταν πολύ για τις προόδους τεχνητής ψύξης. Πολλοί τους θεωρούσαν τρελούς. Έριξαν όμως χρήματα στην έρευνα. Το πρώτο εμπορικό ψυγείο στον κόσμο ήταν ένα τεράστιο μηχάνημα. Το ψυγείο αμμωνίας. Εφεύρεση του Καρλ φον Λίντε το 1881 για χάρη της μπίρας. Η ψύξη για τους ζυθοποιούς ήταν η κότα με τα χρυσά αυγά. Αν έχεις ψύξη, μπορείς να φτιάχνεις μπίρα όλο το χρόνο. Έφερε εκατομμύρια στη βιομηχανία παραγωγής μπίρας. Μας έδωσε μια συνεχή ροή παγωμένης lager κι άλλαξε τον κόσμο για πάντα. Η ψύξη έλυσε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ανθρωπότητας, την αποθήκευση τροφής. Η βιομηχανία της μπίρας έδωσε αυτή τη δυνατότητα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Πάλι η μπίρα. Πάλι έσωσε ζωές! Ψύξη σημαίνει κλιματισμό. Κατασκευή και αποθήκευση φαρμάκων. Δυνατότητα να μένουν ζωντανά τα όργανα για μεταμοσχεύσεις. Είναι τόσα πολλά και διαφορετικά τα πράγματα που κάνει. Θα δυσκολευόμασταν πολύ να επιβιώσουμε χωρίς αυτήν σήμερα. Και, απλώς σκεφτείτε το. Όλα αυτά χάρη στην μπίρα.

Πρώτο εργοστάσιο και αυτοματισμοί
Η αναζήτηση της τέλειας σταγόνας μπίρας, μας έδωσε τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις της σύγχρονης εποχής. Τον 21ο αιώνα ζούμε στην εποχή της μαζικής παραγωγής. Τα βιοτικά μας πρότυπα είναι ανώτερα από ποτέ. Και όλα αυτά χάρη στο σύμβολο κάθε λαμπρής πλευράς της Αμερικής: Το εργοστάσιο. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το εργοστάσιο ήταν επινόηση του Χένρι Φορντ για το αυτοκίνητο. Κάνουν λάθος όμως. Δεν έβαλε το αμάξι την Αμερική στο δρόμο της οικονομικής ισχύος. Ήταν η μπίρα!



Αν κοιτάξουμε την αυτοματοποιημένη μηχανή του Μάικλ Όουενς στην παραπάνω φωτογραφία, δεν θα έχουμε καμία αμφιβολία ότι όλα ξεκίνησαν με την μπίρα. Το πρώτο προϊόν που έφτιαξαν στη μηχανή ήταν ένα μπουκάλι μπίρας. Ένα ελάχιστα γνωστό γεγονός με τεράστιο αντίκτυπο. Η μηχανή κατασκευής μπουκαλιών μπίρας του Όουενς ήταν η σημαντικότερη εφεύρεση μηχανής τον 19ο αιώνα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. Καταρχάς, σήμανε το τέλος της παιδικής εργασίας στο δυτικό κόσμο, επειδή αυτοματοποίησε τη βιομηχανία γυαλιού, που ήταν οι κύριοι καταχραστές παιδικής εργασίας στην Αμερική τότε. Το μηχάνημα αυτό κυριολεκτικά εξάλειψε την παιδική εργασία μέσα σε έξι με δέκα χρόνια. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Μεταμόρφωσε ολοκληρωτικά το οικονομικό τοπίο για πάντα. Η μπίρα αυτοματοποίησε την Αμερική. Δέκα χρόνια πριν βγει το πρώτο αυτοκίνητο από την παραγωγή το 1914, εταιρείες όπως η Miller και η Coors είχαν ανοίξει το δρόμο της αυτοματοποίησης. Άλλαξε ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο την Αμερική. Και όλα ξεκίνησαν από την μπίρα.

Π.μπ. - μ.μπ.
Η προέλαση της μπίρας συνεχίζεται ως σήμερα. Οι Αμερικάνοι παράγουν 23,5 δισεκατομμύρια λίτρα ετησίως και πίνουν κατά μέσο όρο πάνω από 75 λίτρα ο καθένας. Σήμερα, η μπίρα είναι πραγματικά το Νο1 ποτό ενηλίκων στον πλανήτη. Στη διάρκεια της ιστορίας, πολλοί διακήρυξαν το μεγαλείο της μπίρας. Τώρα, γνωρίζουμε πραγματικά πόσο σπουδαία είναι. Τόσο σπουδαία, που μπορούμε να την κάνουμε επίσημο μέτρο σύγκρισης για την ιστορία του ανθρώπου. Συνηθίζουμε να χωρίζουμε την ιστορία σε δύο μέρη: Προ Χριστού (π.Χ.) και μετά Χριστό (μ.Χ.) και τη σκεφτόμαστε μέσα σε αυτό το χρονολόγιο. Μπορούμε όμως να τη βλέπουμε ως π.μπ. και μ.μπ., δηλαδή προ μπίρας και μετά μπίρα. Προ μπίρας, άγριοι νομάδες περιδιάβαιναν τον τόπο, κυνηγούσαν και συνέλεγαν τροφή. Μετά μπίρα, ο κόσμος εγκαθίσταται κάπου και κατασκευάζει σπίτια. Καλλιεργούμε τη γη, αναπτύσσουμε πόλεις και το εμπόριο. Η μπίρα ωθεί σε χτίσιμο πόλεων και στην εδραίωση των επιστημών. Ίσως αυτό είναι το καλύτερο χρονολόγιο για να χρησιμοποιούμε. Για 10.000 χρόνια η μπίρα ήταν το καύσιμο στη μηχανή της Ιστορίας. Μας έδωσε τα σπουδαιότερα θαύματά μας και τις λαμπρότερες ανακαλύψεις μας. Ας το αποδεχτούμε. Η μπίρα δεν άλλαξε απλώς τον κόσμο, τον έσωσε.

Στην υγειά σας!

source
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

Η αρχαιολογική σκαπάνη στην Αίγυπτο, μέσα από τις προσπάθειες μίας αμερικανο-αιγυπτιακής ομάδας στην αρχαία Άβυδο, κοντά στη σημερινή πόλη Σοχάγκ που βρίσκεται πάνω στον Νείλο στην κεντρική Αίγυπτο, ίσως αλλάξει την παγκόσμια ιστορία της μπύρας. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως οκτώ μεγάλες ημιυπόγειες εγκαταστάσεις, που ίσως απαρτίζουν την παλαιότερη παραγωγή μπύρας βιομηχανικής κλίμακας στον κόσμο, σύμφωνα με τα αντικείμενα που ανακαλύπτονται, που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις είναι ιστορίας άνω των 5.000 ετών!

Σύμφωνα με το ΑΠΕ - ΜΠΕ, ο Γενικός Γραμματέας του Αιγυπτιακού Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων, Μουστάφα Ουαζίρι, δήλωσε ότι το ζυθοποιείο τοποθετείται χρονικά στις απαρχές της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας. Χρονολογείται από το 3000 π.Χ., την εποχή του πρώτου Φαραώ της Αιγύπτου, Νάρμερ, που ένωσε τα βασίλεια της Άνω Αγύπτου και της Κάτω Αιγύπτου και αποτέλεσε τον ιδρυτή της 1ης Δυναστείας (γύρω στο τέλος της 4ης χιλιετίας π.Χ.).

Όπως γράφει η «Αλ Αχράμ», ο Μάθιου Άνταμς του Ινστιτούτου Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, που ηγείται της αρχαιολογικής αποστολής, εξηγεί ότι οι οκτώ μεγάλες ημιυπόγειες εγκαταστάσεις του ζυθοποιείου είχαν διαστάσεις μήκους περίπου 20 μέτρων, πλάτους 2,5 μέτρων και βάθους 40 εκατοστών. Μάλιστα, κάθε εγκατάσταση ζυθοποιίας περιείχε περίπου 40 μεγάλους κεραμικούς κάδους (διαστάσεων περίπου 65-70 εκατοστών σε διάμετρο και 70 εκατοστά σε ύψος), που φαίνεται να χρησιμοποιούντο ως δεξαμενές για τη θέρμανση του μείγματος σιτηρών και νερού που χρησιμοποιείτο για τη ζύμωση και την παραγωγή μπύρας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κάθε παραγωγή μπορούσε να φτάσει μέχρι και τα 22.000 λίτρα, ποσότητα που φαίνεται να εξυπηρετούσε τις ανάγκες των ταφικών εθίμων των πρώτων βασιλιάδων της Χώρας του Νείλου. Να σημειωθεί ότι Βρετανοί αρχαιολόγοι είχαν εντοπίσει την αρχαιολογική αυτή περιοχή από τις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά η σημασία του δεν είχε γίνει κατανοητή εκείνη την εποχή και τελικά η ακριβής τοποθεσία του είχε χαθεί. Οι τωρινές ανασκαφές ξεκίνησαν και πάλι το 2018 και συνεχίστηκαν πέρυσι, οπότε και ανακαλύφθηκε αυτό που ίσως αποτελεί και το αρχαιότερο ζυθοποιείο βιομηχανικής παραγωγής στον κόσμο.

source
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

Η παράλληλοι δρόμοι των μοναχών και της μπύρας είναι μια ιστορία που έχει τις ρίζες τις στις αρχές του 6ου αιώνα! Εκείνη την εποχή που Άγιος Βενέδικτος ο εκ Νουρσίας, έγραψε ένα πρότυπο «κανονισμό» για τη μοναστηριακή ζωή, ο οποίος ονομάστηκε αρχικά The Rule και αργότερα έγινε γνωστός ως Rule of St. Benedict.

Στον κανόνα, λοιπόν, αυτόν του Άγιου Βενέδικτου, μια από τις οδηγίες «πρόσταζε» τους μοναχούς να κερδίζουν τα προς το ζην από τα δικά τους χέρια και όχι αποκλειστικά από δωρεές, ενώ την ίδια ώρα τους καλούσε να προσφέρουν και στους οικονομικά ασθενέστερους. Έτσι τα μοναστήρια ξεκίνησαν να παράγουν τα δικά τους αγαθά προς πώληση, με το τυρί το μέλι και την μπύρα (!) να κατέχουν τις πρώτες θέσεις.
Και μπορεί η παραγωγή μπύρας να φαντάζει σήμερα περίεργη αν μη τι άλλο επιλογή, ωστόσο τον 6ο αιώνα εξυπηρετούσε όλους τους σκοπούς του The Rule. Η μπύρα στη μεσαιωνική εποχή, εκτός του ότι ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής, ήταν και ασφαλέστερη επιλογή σε σχέση με το νερό, μιας και αυτό ήταν συνήθως μολυσμένο από τα λύματα. Επιπλέον, η μπύρα ήταν χρήσιμη για τους μοναχούς κατά την περίοδο της νηστείας, λόγο των θρεπτικών συστατικών της.

Οι μοναχοί πίστευαν ότι έπρεπε να κάνουν το καλύτερο δυνατό προϊόν, δεδομένου ότι «δούλευαν» για τον Θεό και μια κακή μπύρα θα αποτελούσε παραβίαση της αποστολής τους. Αν δε συνυπολογίσει κανείς στην ανάγκη τους να συμβαδίσουν με την αυξανόμενη ζήτηση, το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ανήκαν στις τάξεις των μορφωμένων, κατανοεί πως κατάφεραν να βρουν νέους τρόπους μαζικής παραγωγής μπύρας και την προσθήκη λυκίσκου, ο οποίος όχι μόνο εξισορρόπησε τη γλυκύτητα από τη βύνη, αλλά λειτουργούσε και σαν συντηρητικό επεκτείνοντας την ζωή της μπύρας.

Επιπλέον εισήγαγαν ρυθμίσεις και υγιεινές πρακτικές στα ζυθοποιεία τους θέτοντας τον πήχη ψηλά. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ακόμα και σήμερα κάποιοι μοναχοί παράγουν μερικές από τις πιο γνωστές μπύρες στην αγορά, ενώ τα πιο γνωστά μοναστικά ζυθοποιεία είναι τα οκτώ ζυθοποιεία Trappist στη βόρεια Ευρώπη.


source
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

Ένα τάγμα μοναχών στο Βέλγιο ανακάλυψε στα αρχεία του μία μεσαιωνική συνταγή μπύρας, που είχε χαθεί για τουλάχιστον 220 χρόνια, καθώς και τον αυθεντικό τρόπο παραγωγής. Οι μοναχοί είναι τόσο ενθουσιασμένοι για την ανακάλυψη τους, αλλά και για τη μπύρα που παράγουν με βάση αυτή τη συνταγή και μεθόδους του 12ου αιώνα, ώστε ανακοίνωσαν ότι η μπύρα τους είναι έτοιμη σε μία επίσημη εκδήλωση, παρουσία του δημάρχου της πόλης όπου βρίσκεται το μοναστήρι καθώς και τουλάχιστον 120 δημοσιογράφων και φίλων της μπύρας.

Ο πατέρας Karel Stautemas, που έκανε την ανακοίνωση, ανέφερε ότι ανακάλυψαν βιβλία του 12ου αιώνα με σαφής λεπτομέρειες ζυθοποίησης, τα οποία όμως αρχικά κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει. «Ήταν όλα στα Λατινικά και σε παλιά ολλανδικά. Έτσι φέραμε εθελοντές. Περάσαμε ώρες ξεφυλλίζοντας τα βιβλία και έχουμε ανακαλύψει λίστες υλικών για μπύρες που παράγονταν τους προηγούμενους αιώνες, τα είδη των βαρελιών και μπουκαλιών που χρησιμοποιούσαν, ακόμη και μία λίστα από τις μπύρες που έφτιαχναν τότε».

Μετά από 4 χρόνια προσπαθειών λοιπόν, η μικροζυθοποιία τους είναι έτοιμη και απολύτως λειτουργική αν και οι μοναχοί εξομολογούνται ότι έχουν κάνει μερικές τροποποιήσεις, καθώς θεωρούν ότι οι σημερινοί καταναλωτές δεν θα έβρισκαν τόσο απολαυστική την παλιά συνταγή. «Εκείνες τις εποχές η μπύρα ήταν κάπως άγευστη, σαν υγρό ψωμί», σημειώνουν. Η μπύρα τους περιέχει 10,8% αλκοόλ και γι αυτό συνιστούν κατανάλωση με μέτρο.

source
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

Καιρό πριν από την πτώση των Βίκινγκ και από την κατάκτηση της Ιρλανδίας από τους Νορμανδούς –προτού ακόμη αρχίσουν να παρασκευάζονται το ουίσκι και η μαύρη μπύρα, τα πασίγνωστα ιρλανδικά ποτά– χτίστηκε στις όχθες του ποταμού Σάνον στη μικρή πόλη Αθλόουν η διάσημη παμπ του Σον, αν και δεν είχε τότε το σημερινό της όνομα.

Καταχωρημένη ήδη από το 2004 στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες ως η «αρχαιότερη παμπ της Ιρλανδίας», η μπυραρία του Σον διεκδικεί βάσιμα τον τίτλο της αρχαιότερης σε ολόκληρο τον κόσμο. Αρχαιολογική έρευνα που διεξάχθηκε πρόσφατα από το Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας τοποθετεί χρονολογικά τη συγκεκριμένη μπυραρία στον Μεσαίωνα (900 μ.Χ.), καθιστώντας την πρώτη των πρώτων.

«Όταν μπαίνεις μέσα σε συνεπαίρνουν αμέσως η ιστορία και ο ρομαντισμός του παρελθόντος» λέει ο Ντέκλαν Ντελέινι, ο υπεύθυνος μπάρμαν της παμπ. «Είναι μια αυθεντική εμπειρία. Με το πέρας των χρόνων έχουν υπάρξει πολλοί ιδιοκτήτες και ενοικιαστές αλλά τα βασικά στοιχεία παραμένουν ίδια: κουβεντολόι, μουσική και κρακ (σ.σ.: craic στα ιρλανδικά σημαίνει κέφι και ευχάριστη, δυνατή, ζωηρή συζήτηση). Αυτός ο συνδυασμός κάνει την παμπ αυθεντική» Το πάτωμα είναι καλυμμένο με ροκανίδια, οι τοίχοι φτιαγμένοι από μείγμα ψάθας, λάσπης και αλογίσιας χαίτης, ενώ τον διάκοσμο συμπληρώνει το χαμηλό καλαμωτό ταβάνι. Λίγα μέτρα μακριά βρίσκονται τα απομεινάρια ενός νορμανδικού κάστρου του 12ου αιώνα.

Το αναμμένο τζάκι, η ζωντανή μουσική και οι ζωηρές συζητήσεις συνθέτουν το σκηνικό που συναντά κανείς με το που ανοίγει την πόρτα όχι μόνο στην παμπ του Σον αλλά και στις υπόλοιπες μπυραρίες που κατακλύζουν το «σμαραγδένιο» νησί της Ευρώπης. Στο κλασικό μυθιστόρημα «Οδυσσέας» ο κορυφαίος Ιρλανδός συγγραφέας Τζέιμς Τζόις (1882-1941) γράφει ότι «μια ωραία πρόκληση θα ήταν να προσπαθήσει να διασχίσει κανείς το Δουβλίνο χωρίς να πέσει πάνω έστω και σε μία παμπ».

«Σπίτια δεν έχετε;»
«Η ευθυμία και η φιλοξενία είναι βαθιά ριζωμένες στην ιρλανδική κουλτούρα και αποτυπώνονται με τον καλύτερο τρόπο στη δημόσια κατανάλωση αλκοόλ» υποστηρίζει ο Κέβιν Μάρτιν, ο οποίος εκπόνησε μεταπτυχιακή εργασία με τον πιασάρικο τίτλο «Σπίτια δεν έχετε;» και υπότιτλο «Η ιστορία της ιρλανδικής παμπ». Παρότι πολλές παμπ έχουν πέσει στην παγίδα της εμπορευματοποίησης απευθυνόμενες στα κύματα τουριστών, «η προσεγμένη διατήρηση της κληρονομιάς της είναι ο άσος στο μανίκι της παμπ του Σον» αποφαίνεται ο Μάρτιν.

source
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

Μπορεί ο Ηράκλειτος να αναγόρευσε τον πόλεμο σε πατέρα των πάντων, όμως αυτό συνέβη πιθανότατα γιατί δεν είχε πάρει χαμπάρι την αξία της μπύρας! Κι αν η ανθρωπότητα έχει διανύσει πράγματι τεράστιο δρόμο από την εποχή των σπηλαίων μέχρι τους σημερινούς καιρούς των υβριδικών αυτοκινήτων και της τεχνολογικής έκρηξης, είναι γιατί είχε πάντα την μπύρα πολύτιμο συνοδοιπόρο. Αλλά και κίνητρο ταυτοχρόνως σπουδαίο για όλες αυτές τις τρανές επιδείξεις του ανθρώπινου πνεύματος και της δαιμόνιας εφευρετικότητάς του. Όχι, δεν κάνουμε καθόλου πλάκα και οι δηλώσεις μόνο βαρύγδουπες δεν είναι! Ας το ξαναπούμε λοιπόν απερίφραστα: μια μακρά σειρά από τα μεγαλύτερα ανθρώπινα επιτεύγματα συνέβησαν μόνο και μόνο για χάρη της μπύρας. Και δεν μιλάμε μόνο για τον σύγχρονο κόσμο που έχει σχηματοποιηθεί εν μέρει από το αλκοόλ, αλλά για το ίδιο το διάβα του ιστορικού χρόνου, εκεί δηλαδή που το μαγικό ελιξίριο άφησε ανεξίτηλη τη μεθυστική του σφραγίδα…

Η Πυραμίδα του Χέοπα


Η Αίγυπτος παραμένει στο διηνεκές συνδεδεμένη με τα κολοσσιαία ταφικά μνημεία των φαραώ και ιδιαίτερα με την τεραστίων διαστάσεων Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, ένα από τα 7 θαύματα εξάλλου του αρχαίου κόσμου. Το υψηλότερο οικοδόμημα του κόσμου για 4.000 σχεδόν χρόνια ανθρώπινης ιστορίας (αποπερατώθηκε γύρω στο 2560 π.Χ.) απαίτησε κάπου 20.000-30.000 σκλάβους και κακοπληρωμένους εργάτες για να ολοκληρωθεί, οι οποίοι με τον φόβο του βούρδουλα δούλευαν κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου για τουλάχιστον 20 χρόνια. Κάποια ανταμοιβή έπρεπε βέβαια να είχαν όλες αυτές οι στρατιές των εξαθλιωμένων ανθρώπων για να συνεχίζουν απρόσκοπτα το μεγαλομανές έργο και δεν ήταν άλλο από τα 231.414. 717 γαλόνια μπύρας που χρειάστηκαν για να αποπερατωθεί η Πυραμίδα του Χέοπα (ένα γαλόνι ήταν η ημερήσια ανταμοιβή του εργάτη)! «Ήταν μια πηγή διατροφής, ψυχαγωγίας και ανταμοιβής για όλη τη σκληρή δουλειά», μας λέει ο Dr. Patrick McGovern, καθηγητής ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, που έχει αφιερώσει το έργο του στη μελέτη των αιγυπτιακών πυραμίδων, για να συνεχίσει: «Η μπύρα ήταν ένα είδος πληρωμής. Επαναστάσεις θα ξεσπούσαν αν τους σωνόταν η μπύρα. Οι πυραμίδες μπορεί και να μην είχαν χτιστεί αν δεν υπήρχαν άφθονα αποθέματα μπύρας». Χωρίς την μπύρα λοιπόν, που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι θεωρούσαν ότι ήταν δώρο των θεών, το μόνο θαύμα του αρχαίου κόσμου που σώζεται ως τις μέρες μας δεν θα είχε εμφανιστεί και όλοι ξέρουμε ποιο μαγικό ελιξίριο πρέπει να ευχαριστούμε γι’ αυτό.

Μάρκετινγκ


Γρήγορη κίνηση προς τα εμπρός και η μπύρα συνεχίζει να παραμένει κινητήριος μοχλός πίσω από τον ανθρώπινο πολιτισμό του 18ου αιώνα. Η βρετανική Ζυθοποιία Bass ιδρύθηκε το 1777 και μέχρι το 1890 είχε μετατραπεί πια στη μεγαλύτερη ζυθοποιία του πλανήτη, παράγοντας κάπου 1,5 εκατ. βαρέλια του ξανθού νέκταρ τον χρόνο. Μπορεί βέβαια να φτιάχνεις τη δημοφιλέστερη μπύρα της υφηλίου του 19ου αιώνα, υπάρχει ωστόσο ένα βασικότατο συστατικό που κάθε προϊόν αποζητά από τους πελάτες του: την καθολική αναγνώριση του εμπορικού του σήματος. Κι εδώ ακριβώς μπαίνει το μάρκετινγκ, μια συνεχώς εξελισσόμενη ανθρώπινη δραστηριότητα που ήταν ωστόσο στα σπάργανα το 1870, αν όχι σε πρωτόλειο επίπεδο. Η Bass γνώριζε ότι διέθετε ένα πολύ καλό προϊόν στα χέρια της και το είχε διαφημίσει επαρκώς ώστε να γίνει η δημοφιλέστερη μπύρα στη Βρετανία, αν και πλέον οι βλέψεις της ήταν παγκόσμιες, καθώς αποζητούσε να διασφαλίσει το μέλλον της φίρμας αλλά και τη φήμη της στα πέρατα της οικουμένης, προσελκύοντας πελάτες από κάθε τάξη και φυλή πια. Από τις προωθητικές ενέργειες του βρετανικού ζυθοποιείου είναι που ξεπήδησε το μάρκετινγκ ως οργανωμένη επαγγελματική δραστηριότητα και ήταν και πάλι η μπύρα η δύναμη πυρός! Όσο για τον τρόπο που το έκανε, δεν ήταν άλλος από…

Λογότυπα και εμπορικά σήματα


Η φημισμένη Bass Brewery αποφάσισε λοιπόν κάποια στιγμή ότι η μπράντα της χρειαζόταν μια χαρακτηριστική οπτική ταυτότητα, ένα ξεκάθαρο και ιδιαίτερο σημάδι δηλαδή που θα ξεχώριζε το προϊόν της από τα αντίστοιχα του ανταγωνισμού. Κάτι που ήταν εξάλλου επιβεβλημένο και από τα υψηλότατα επίπεδα αναλφαβητισμού, καθώς οι αγράμματοι καταναλωτές δεν αναγνώριζαν την ετικέτα της επωνυμίας. Έπρεπε να βρεθεί λοιπόν κάτι που θα έκανε την μπύρα της Bass να την αναγνωρίζουν όλοι και να μην είχε να κάνει με γράμματα. Η λύση ήρθε και ήρθε με τρόπο κοσμοϊστορικό: πήραν ένα μεγάλο κόκκινο τρίγωνο, έγραψαν τη λέξη «Bass» από κάτω του και σκάρωσαν έτσι ένα από τα πρώτα παραδείγματα εμπορικού σήματος! Η αναγνώριση της μπύρας τους ήταν πια καθολική, αν και τώρα ένα νέο πρόβλημα παρουσιάστηκε: πολλές ανταγωνιστικές ζυθοποιίες κότσαραν το λογότυπο της Bass στα δικά τους προϊόντα για να εκμεταλλευτούν την τεράστια αναγνωρισιμότητα και φήμη του ζυθοποιείου! Κανείς εξάλλου δεν μπορούσε να τους σταματήσει καθώς ούτε θεσμοί υπήρχαν ούτε και αποκλειστικότητες στη χρήση των λογοτύπων. Οι περιπέτειες της Bass και οι πιέσεις της ζυθοποιίας στην αγγλική κυβέρνηση είναι που θα κατέληγαν στον νόμο για την Καταχώριση Εμπορικών Σημάτων (την πρώτη μάλιστα μέρα του 1876), με τη φίρμα να είναι ταυτοχρόνως η πρώτη που θα κατοχύρωνε ποτέ τόσο την επωνυμία όσο και το λογότυπό της ως αποκλειστικά σήματα-κατατεθέν! Όπως ξέρουμε, η πρακτική της κατοχύρωσης των εμπορικών σημάτων είναι σήμερα παγκόσμια σταθερά και η μπύρα ήταν και πάλι εδώ να κάνει τη μεγάλη διαφορά.

Αναψυκτικά


Την ίδια περίπου εποχή με την ίδρυση της ζυθοποιίας που θα άλλαζε το σύγχρονο επιχειρηματικό τοπίο, ένας φιλοπερίεργος Βρετανός χημικός, φιλόσοφος και θεολόγος επ ονόματι Τζόζεφ Πρίστλεϊ ήταν συνεχώς απασχολημένος με την έκδοση των 150 θεολογικών, επιστημονικών και πολιτικών δοκιμίων του. Το 1767, ο πανεπιστήμων Πρίστλεϊ έκανε την κίνηση που θα του άλλαζε τη ζωή αλλά και τη μοίρα φυσικά του νέου κόσμου που ερχόταν ολοταχώς να αλλάξει τα δεδομένα: μετακόμισε δίπλα σε ζυθοποιία στην πόλη Λιντς. Περίεργος από πεποίθηση καθώς ήταν, έκανε συχνές επισκέψεις στο ζυθοποιείο καθώς τον είχαν μαγέψει οι αναθυμιάσεις που έβγαιναν από τα καζάνια της μπύρας και με το βαρύ του όνομα ως εχέγγυο έπεισε τον διευθυντή να του επιτρέψει να κάνει μια σειρά πειραμάτων. Σύντομα συνειδητοποίησε ότι χύνοντας νερό πάνω στις δεξαμενές της μπύρας, αναπτυσσόταν σταδιακά μια γλυκιά και ανθρακούχα γεύση. Έπειτα από 5 χρόνια πειραματισμών, το 1772, ήταν έτοιμος να εκδώσει άλλη μια πραγματεία («Εμποτισμός Νερού με Σταθεροποιημένο Αέρα»), με την οποία θα παρουσίαζε στον εμβρόντητο κόσμο τη νέα του ανακάλυψη: το πρώτο αναψυκτικό της ανθρώπινης ιστορίας! Πέρα από την ανακάλυψη των ανθρακούχων αναψυκτικών, ο ασίγαστος επιστήμονας αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον του για τη μελέτη του αέρα, του εντελώς περίεργου και μυστηριώδους αυτού συστατικού, και όλα αυτά όντας μέσα στο σπίτι της μπύρας! Και βέβαια η ανανέωση του ερευνητικού του ενδιαφέροντος για τον αέρα θα κατέληγε στην…

Ανακάλυψη του οξυγόνου


Όλοι γνωρίζουμε ότι το όνομα «οξυγόνο» δόθηκε στο ζωογόνο χημικό στοιχείο από τον Λαβουαζιέ το 1777, αν και το 1774 ο Πρίστλεϊ είχε ήδη ανακαλύψει την ύπαρξή του στον αέρα  (έναν χρόνο πριν, το 1773, ο Σουηδός Καρλ Βίλχελμ Σέελε κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, αν και αυτός ανακοίνωσε πολύ αργότερα τα αποτελέσματα των εργασιών του). Ο Πρίστλεϊ, έχοντας ήδη ανακαλύψει το υδροχλωρικό οξύ, το οξείδιο του αζώτου και τον θειούχο ανυδρίτη, ήξερε ότι αν έβαζε έναν ζωντανό οργανισμό μέσα σε βαζάκι -στερώντας του έτσι τον αέρα-, υπέγραφε τη θανατική καταδίκη του. Δεν ήξερε όμως τον λόγο. Συνεχίζοντας την ερευνητική δραστηριότητά του στη εν λόγω ζυθοποιία, έβαλε κάποια στιγμή ένα φυτό μέσα σε δοχείο και περίμενε φυσικότατα να πεθάνει. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή του όταν είδε ότι το φυτό όχι μόνο δεν είχε εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά αναπτυσσόταν κιόλας! Αρκετά πειράματα και δημοσιεύσεις αργότερα, ο Πρίστλεϊ ανακάλυπτε το οξυγόνο και άλλαζε έτσι την ίδια την ιστορία της χημείας. Κι αν πρέπει να το ξαναπούμε, αν δεν ήταν η μπύρα, καμιά από αυτές τις επιστημονικές επαναστάσεις δεν θα ήταν δυνατή.

Ψύξη και μεταφορές


Ήταν το 1871 όταν ο γερμανός μηχανικός Καρλ φον Λίντε δημοσίευσε μια σπερματική εργασία για τη βελτίωση των τεχνικών ψύξης της εποχής. Η πραγματεία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη στον επιστημονικό κόσμο, αν και μαγνήτισε αυτόματα το ενδιαφέρον των τοπικών ζυθοποιών! Κι αυτό γιατί το περιβάλλον που απαιτείται στο εσωτερικό της ζυθοποιίας οφείλει να είναι αρκούντως ψυχρό, κάτι που ανάγκαζε τους παραγωγούς μπύρας να σταματούν τη θεάρεστη δραστηριότητά τους κατά τους θερινούς μήνες. Κανείς δεν ήθελε όμως να διακόπτεται η παραγωγή και οι ζυθοποιοί πάντα αναζητούσαν τρόπους να επεκτείνουν χρονικά τη δράση τους, κάτι που έκανε αμέσως τον φον Λίντε το άγιο δισκοπότηρο της γερμανικής ζυθοποιίας, έναν εξπέρ στην ψύξη δηλαδή που όλοι αποζητούσαν την τεχνογνωσία του. Ο διευθυντής της Ζυθοποιίας Spaten ζήτησε από τον μηχανικό να αναπτύξει μια τεχνική για να παραμένει η μονάδα παραγωγής του ψυχρή καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, κι έτσι ο μηχανικός σκάρωσε το πρώτο βιομηχανικό ψυγείο (κλιματιστικό με σημερινούς όρους) του πλανήτη! Τα πρώιμα ψυγεία οικιακής χρήσης είχαν μεν ήδη εμφανιστεί στην αγορά, τόσο η κλίμακα όσο και οι απαιτήσεις (αλλά και η ικανότητα ψύξης τους) ήταν ωστόσο σαφώς πολύ διαφορετικές. Το βιομηχανικό ψυγείο του Λίντε δούλεψε στην εντέλεια, η παραγωγή μπύρας έγινε πλέον ετήσια δραστηριότητα και μια νέα εφεύρεση ήρθε να αλλάξει δραστικά το βιομηχανικό τοπίο! Και βέβαια οι συνέπειες της δουλειάς του φον Λίντε έμελλε να είναι πολύπλευρες: το φαγητό μπορούσε πια να διατηρείται επί μακρόν χωρίς τη βοήθεια του πάγου, κάτι που ανανέωσε ριζικά τη βιομηχανία των μεταφορών. Μέχρι τότε, η εξαγωγή τροφών (αλλά και κάθε προϊόντος που έπρεπε να διατηρείται δροσερό) ήταν δύσκολη και συχνότατα απαγορευτική και το βιομηχανικό ψυγείο του Λίντε άλλαξε το τοπίο και εδώ, γεννώντας στην ουσία έναν νέο επαγγελματικό κλάδο, τη μεταφορά ευπαθών προϊόντων σε μεγάλες αποστάσεις. Και βέβαια την ίδια στιγμή η ψύξη ήρθε να μεταμορφώσει κυριολεκτικά την ανθρώπινη καθημερινότητα καθώς εφαρμογές της συναντάμε παντού…

Σύγχρονη φαρμακευτική


Το όνομα του Γάλλου χημικού και μικροβιολόγου Λουί Παστέρ δεν χρειάζεται συστάσεις, καθώς αυτός είναι που έβαλε την επιστήμη κάτω από το μικροσκόπιο και αποκάλυψε τη δράση των μικροοργανισμών, κληροδοτώντας έτσι στην ανθρωπότητα την παστερίωση και τον εμβολιασμό. Όλα ξεκίνησαν όταν τοπικός ζυθοποιός ζήτησε τη βοήθεια του «πατέρα της μικροβιολογίας» για να βρει τους λόγους που χαλούσε η μπύρα του! Ο Παστέρ πήρε δείγμα από τις δεξαμενές, το έβαλε κάτω από το μικροσκόπιο και ανακάλυψε αμέτρητους κυριολεκτικά μικροοργανισμούς, θεωρώντας έτσι ότι κάποιοι από αυτούς θα ευθύνονταν για τη σήψη της μπύρας. Το ίδιο ακριβώς βρήκε και στο «χάλασμα» του γάλακτος και πλέον ήταν σίγουρος ότι η αποσύνθεση των οργανικών ουσιών προκαλείται από διάφορα βακτήρια. Κι έτσι κατέληξε στην παστερίωση, τον τρόπο δηλαδή να απαλλαγεί ένα υγρό (αλκοόλ, ξύδι, γάλα κ.λπ.) από τα νοσογόνα βακτήρια που το κάνουν να «χαλάει». Από την ίδια μάλιστα φυσική διαδικασία των μικροβίων που ενυπάρχουν στα πράγματα του κόσμου μας ο Παστέρ συνήγαγε ότι τα βακτήρια προσβάλλουν και τους ζωικούς οργανισμούς, κάτι που τον οδήγησε τελικά στην ανάπτυξη αποτελεσματικών εμβολιασμών για μια σειρά από λοιμώδεις νόσους, όπως η λύσσα, ο άνθρακας, η ευλογιά, η φυματίωση κ.λπ., μένοντας έτσι ορόσημο και στη φαρμακευτική και την ανοσολογία. Οι επιστημονικές αυτές τομές που έρχονταν ολοταχώς να σώσουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων ξεκίνησαν λοιπόν όταν ο Παστέρ έβαλε κάτω από το μικροσκόπιό του τη ζύμωση της μπύρας, την πρώτη ποτέ καλλιέργεια ιών.

Γεωργία


Ας πάμε πίσω στην προϊστορία για να δούμε το πώς ξεκίνησε η ανθρώπινη εμπλοκή με τον ζύθο. Η μπύρα πρωτοανακαλύπτεται λοιπόν από τους ανθρώπους των σπηλαίων, τους προϊστορικούς νομάδες δηλαδή, περί το 9000 π.Χ. (όπως υποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα), με τα στοιχήματα να γέρνουν υπέρ των φυλών της Ιρλανδίας. Οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες πρόγονοί μας άφησαν κατά λάθος ένα δοχείο με άγριο κριθάρι εκτεθειμένο στα καιρικά στοιχεία. Αρκετές μέρες αργότερα λοιπόν, βρήκαν το δοχείο ξεχειλισμένο από ένα αφρώδες υγρό που ποτέ τους δεν είχαν ξαναδεί. Κι όταν το έφεραν στο στόμα τους, ο κόσμος δεν θα έμενε ποτέ πια ο ίδιος! Βροχή που είχε πέσει και γέμισε το δοχείο πυροδότησε τη φυσική διαδικασία της ζύμωσης του κριθαριού (κριθάρι, νερό και άγρια αερομεταφερόμενη ζύμη), η οποία απέδωσε ικανές ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και αλκοόλ ώστε να μεταμορφωθεί το υγρό σε αυτό που έμελλε να ήταν η πρώτη μπύρα του ανθρώπινου πολιτισμού! Η μεθυστική επίδραση της μπύρας μάγεψε στα σίγουρα τον προϊστορικό άνθρωπο, ο οποίος ήθελε κι άλλο από αυτό το μαγικό υγρό. Κι έτσι αντί να ψάχνουν αριστερά και δεξιά για αδέσποτα κριθάρια, αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι θα ήταν ευκολότερο αν το κριθάρι ήταν συγκεντρωμένο σε ένα μέρος. Ακριβώς, από τη δίψα για μπύρα είναι που γεννήθηκε η πανάρχαια διαδικασία που θα ονομαζόταν χιλιετίες αργότερα «γεωργία»! Κινητοποιημένοι από την αχαλίνωτη επιθυμία για περισσότερη μπύρα, οι μακρινοί μας πρόγονοι φύτεψαν, καλλιέργησαν και θέρισαν σιτηρά, αλλάζοντας έτσι τις τύχες του ανθρώπινου είδους. Η ασταμάτητη αναζήτηση της μπύρας είναι που ανάγκασε τους ανθρώπους να βγουν από τα σπήλαια, να χτίσουν σπίτια και να καλλιεργήσουν τα δικά τους σιτηρά, αν και πάλι η παραγωγή της δεν έφτανε, κι έτσι έπρεπε να ανακαλυφθούν νέες τεχνικές για ακόμα περισσότερο κριθάρι, κάτι που μας έδωσε τον τροχό της γεωργίας και το άροτρο! Και βέβαια χρειάζονταν τώρα και έναν τρόπο για να καταγράφουν τις σπορές αλλά και τις πετυχημένες μεθόδους καλλιέργειας, μια προσπάθεια που θα κατέληγε στη…

Γραπτή γλώσσα


Η γεωργία είναι σαφώς πολλά περισσότερα από το παράχωμα σπόρων στο έδαφος και ο πρωτόγονος άνθρωπος το κατάλαβε αυτό ευτυχώς αρκετά νωρίς. Οι αγρότες έπρεπε να ξέρουν τι έχει φυτευτεί εδώ, πόσο καιρό είναι οι σπόροι κάτω από το χώμα, πότε είναι καλός καιρός για θερισμό και όλων των λογιών τις απαραίτητες πληροφορίες που θα εγγυούνταν μια αποδοτική σοδειά. Σοδειά κριθαριού για την παραγωγή μπύρας πάντα, μην ξεχνιόμαστε! Είμαστε πια στις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισμού, όταν ένα πρώιμο σύστημα καταγραφής της καλλιέργειας κριθαριού και σιτηρών αποδείχτηκε πολύ καλύτερο από τη μνήμη και την προφορική παράδοση. Από την μπύρα έλκει λοιπόν την καταγωγή της η γραπτή γλώσσα! Σύμφωνα με τον επιφανή καθηγητή ασσυριολογίας Dr. Stephen Tinney: «Ο λόγος για την ανακάλυψη της γραφής ήταν η ανάγκη καταγραφής της παραγωγής και της διανομής αγαθών όπως η μπύρα». Κάτι που δεν είναι εύκολο φυσικά να το αμφισβητήσει κανείς, καθώς ένα από τα παλιότερα μνημεία του γραπτού πολιτισμού δεν είναι άλλο από μια πήλινη πινακίδα στην οποία αναγράφονται οι ημερήσιες μερίδες μπύρας για τους εργάτες της Μεσοποταμίας.

Η δημιουργία του ανθρώπινου πολιτισμού


Οι πρώτοι άνθρωποι ήταν νομάδες, κάτι που σήμαινε ότι στις συχνές μετακινήσεις τους ήταν αναγκασμένοι να εγκαταλείπουν τις σοδειές τους και να χάνουν έτσι τα πολύτιμα συστατικά για τη λατρεμένη τους μπύρα. Ήταν λοιπόν ώρα για γενναίες αποφάσεις! Οι άνθρωποι έπρεπε να εγκατασταθούν σε ένα μέρος, να δημιουργήσουν μόνιμα καταφύγια και να συνεργάζονται πια, καθώς η καλλιέργεια του κριθαριού ήταν μια βαριά και δύσκολη δουλειά που χρειαζόταν πολλούς. Τα καταφύγια χτίζονταν λοιπόν πια το ένα κοντά στο άλλο, ώστε να συνεργάζονται στενά οι άνθρωποι, κάτι που οδήγησε στους πρώτους οργανωμένους οικισμούς και πόλεις αργότερα. Οι γεωργικοί αυτοί οικισμοί πυροδότησαν μια κατακλυσμιαία αλλαγή στην ανθρώπινη εμπειρία που οι ιστορικοί ονόμασαν Γεωργική Επανάσταση (ή Νεολιθική Επανάσταση), δίνοντας τέλος στον άνθρωπο κυνηγό και τροφοσυλλέκτη και γεννώντας έτσι τον πρώτο ανθρώπινο πολιτισμό, την πρώτη οργανωμένη μορφή κοινωνίας, στη Μεσοποταμία. Πέρα από τη γραπτή γλώσσα όμως, χρειαζόταν και κάτι ακόμα για την ακόμα πιο αποδοτική καλλιέργεια σιτηρών και την παραγωγή μπύρας: οι υπολογισμοί. Τα μαθηματικά ανακαλύπτονται, όπως και ο τροχός, για να μεταφέρονται καλύτερα τόσο οι σοδειές όσο και η μπύρα, και τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού έχουν για τα καλά μπει στο έδαφος της εξέλιξης.

Ποιος θα πίστευε λοιπόν ότι η μπύρα ήταν πράγματι ο κινητήριος μοχλός της ανθρωπότητας; Η δύναμη που μας έβγαλε από τα σπήλαια και γέννησε τον ανθρώπινο πολιτισμό, πριν μας χαρίσει τη γραπτή γλώσσα, τα μαθηματικά, τη γεωργία, τα θαύματα του κόσμου, τη φαρμακολογία, τη διαφήμιση και το μάρκετινγκ αλλά και ένα σωρό ακόμα ανθρώπινες επινοήσεις! Είναι όλα αλήθεια: χωρίς την μπύρα ο άνθρωπος δεν θα γινόταν άνθρωπος.
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

Grisette
Αυτή η αιωνόβια, σχετικά άγνωστη βελγική μπύρα αγροκτήματος επιστρέφει στο παρασκήνιο. Παραδοσιακά, η grisette παράγεται κοντά στις παραποτάμιες περιοχές των ποταμών Σελντ (Σκάλδης) και Ντένβερ, οι οποίες ήταν σημαντικά κέντρα κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση. Ενώ η saison ήταν η αγαπημένη μπύρα των Βαλλόνων αγροτών, η grisette αναδείχθηκε στο αγαπημένο είδος μπύρας για τους ανθρακωρύχους και τους λατόμους, οι οποίοι την έβρισκαν ξηρή και αναζωογονητική ύστερα απο μια μέρα σκληρής δουλειάς. Συνήθως, ήταν μια ανοιχτόχρωμη σταρένια μπύρα με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ και ελαφρύ σώμα, η οποία δεν είχε το γαλακτικό οξύ και την ωρίμανση που χαρακτηρίζει τις saison μπύρες. Οι νεαρές γυναίκες, γνωστές ως grisettes (απο την γαλλική λέξη για το γκρίζο χρώμα, όπως αυτό που είχαν οι πέτρες που έβγαιναν απο τα λατομεία), έφερναν δίσκους με αυτήν την μπύρα στους κουρασμένους εργάτες μετά το τέλος της βάρδιας. Η grisette εξαφανίστηκε μαζί με τα ορυχεία του Βελγίου, αλλά τώρα γνωρίζει μια ανάκαμψη, κυρίως επειδή Αμερικανοί ζυθοποιοί δημιουργούν σύγχρονες παραλλαγές της. 

Zoigl
Η zoigl είναι μια θολή, χαλκόχρωμη μπύρα με έντονη γεύση βύνης, άγνωστη στους περισσότερους. Κι αυτό επειδή παράγεται μόνο σε κοινοτικές ζυθοποιίες σε πέντε πόλεις της περιοχής Άνω Παλατινάτο στην ανατολική Βαυαρία: στο Εσλάρν, το Φαλκενμπέργκ, το Μίτεράιχ, το Νοιχάους και το Βιντισένενμπαχ. Ο όρος zoigl προέρχεται απο τη γερμανική λέξη zeichen που σημαίνει σήμα ή σύμβολο. Το εξάκτινο αστέρι zoigl που κρεμούν οι ζυθοποιοί πάνω απο τις πόρτες τους μοιάζει με το εβραϊκό Αστέρι του Δαβίδ. Κατά τον Μεσαίωνα (500-1000), οι ζυθοποιοί χρησιμοποιούσαν αυτό το αστέρι για να συμβολίσουν τα τρία στοιχεία του νερού, της γης και της φωτιάς και τα τρία συστατικά, το νερό, τη βύνη και τον λυκίσκο. Το ζυθόγλευκος της zoigl παρασκευάζεται σε μια κοινοτική ζυθοποιία και μετά παραδίδεται σε ιδιωτικά κελάρια στο σπίτι του ζυθοποιού όπου γίνεται η ζύμωση. Ύστερα απο 2 βδομάδες, η ζυμωμένη μπύρα μεταφέρεται σε δεξαμενές για να ωριμάσει. Όταν είναι έτοιμη για κατανάλωση, η μπύρα αντλείται κατευθείαν απο την δεξαμενή αποθήκευσης. Ένας απο τους ζυθοποιούς κρεμά ένα εξάκτινο αστέρι έξω απο το σπίτι του, για να υποδείξει ότι αυτός είναι που πουλά την μπύρα εκείνη την χρονική στιγμή, στους προσωπικούς του χώρους. Μόλις η μπύρα τελειώσει απο το κελάρι, ο επόμενος ζυθοποιός ανοίγει τη δική του δεξαμενή και αρχίζει να πουλά το δικό του μερίδιο, και το αστέρι περνά σε εκείνον. Η μπύρα διαφέρει απο παρτίδα σε παρτίδα αφού κάθε ζυθοποιός έχει τη δική του μυστική συνταγή. Για αν δοκιμάσετε τη zoigl, κοιτάξτε την τοπική εφημερίδα για να δείτε ποιο σπίτι έχει αστέρι στην πόρτα του.

Steinbier
Κεχριμπαρένια προς σκουρόχρωμη ale, η steinbier είχε διαδοθεί ιδιαίτερα, ειδικά στον Αυστριακό νόμο πριν απο το ξεκίνημα του 20ου αιώνα. Το όνομα της στα γερμανικά σημαίνει ''πέτρινη μπύρα'' και αναφέρεται περισσότερο στον τρόπο παρασκευής της παρά στη γεύση της. Οι αγρότες τη ζύμωναν σε μεγάλα ξύλινα δοχεία, τα οποία δεν ήταν δυνατό να εκτεθούν άμεσα στη φωτιά, γι'αυτό και κατά τη διαδικασία βρασίματος της βύνης και του ζυθογλευκους χρησιμοποιούσαν μεγάλες πέτρες απο ψαμμίτη, ένα υλικό που φθονούσε στην περιοχή. Οι πέτρες ζεσταίνονταν στη φωτιά και στη συνέχεια τοποθετούνταν μέσα στον πολτό της βύνης ή στο ζυθόγλευκος, καραμελώνοντας τα σάκχαρα του και μεταφέροντας την κάπνα απο τις φλόγες. Ήταν μια κοπιαστική τεχνική, που παρήγαγε μικρές ποσότητες και δεν μπορούσε ποτέ να αποδώσει την ίδια γεύση, ενώ παράλληλα ήταν και επικίνδυνη, προκαλώντας συχνά πυρκαγιές που μπορούσαν να επιφέρουν από μικρά καψίματα μέχρι ολοσχερή καταστροφή του ζυθοποιείου.  Το τελευταίο εργαστήρι παραγωγής steinbier έκλεισε το 1917, σε μια περίοδο όπου ο μεταλλικός εξοπλισμός είχε ήδη αρχίσει να καθιερώνεται, δίνοντας τη δυνατότητα στα ζυθοποιεία να παράγουν ale και lager σε μεγαλύτερες ποσότητες.
Τα πάντα για την μπύρα τις Μικροζυθοποιίες και το homebrewing

H κατανάλωση μπύρας στη Μεσοποταμία (Ιράκ) ήταν διάσημη για 3.500 χρόνια σύμφωνα με μελέτες που δημοσιεύθηκαν από την Εφημερίδα της Αρχαιολογικής Επιστήμης. Το άρθρο παρουσίασε μια σειρά από στοιχεία που καταδεικνύουν πως οι κάτοικοι της περιοχής κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού απολάμβαναν την μπύρα τους, όπως κάνουμε εμείς σήμερα.

Η έρευνα διεξήχθη από μια διεθνή ομάδα αρχαιολόγων με επικεφαλής την Dr. Claudia Glatz του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης και τον καθηγητή Jesse Casana του Dartmouth College. Από το 2016, η ομάδα είχε την εποπτεία των ανασκαφών στο Khani Masi, μιας τοποθεσίας της Εποχής του Χαλκού που βρισκόταν στην Ντιγιάλα River Valley High (βορειοανατολικό Ιράκ), στο πλαίσιο του Περιφερειακού Προγράμματος Σιρβάν (SRP).

Μπύρα και Μεσοποταμία
Κατά την επιθεώρηση της περιοχής, οι ερευνητές βρήκαν κάποια υπολείμματα κεραμικών αγγείων που χρονολογούνται από το 3,500 π. Χ. Η ανάλυση αυτών των θραυσμάτων, με τη σειρά τους, έβγαλε στην επιφάνεια μια σειρά χημικών ενώσεων ενδεικτικών ενός ζυμωμένου ποτού βασισμένου σε κριθή.

Ιστορικά, υποτίθεται ότι η μπύρα πιθανώς αναπτύχθηκε ανεξάρτητα σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στην πραγματικότητα, ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτό το αλκοολούχο ποτό ήταν ένα παραπροϊόν γεωργίας με βάση τα δημητριακά και μέσω μιας τυχαίας φυσικής ζύμωσης πέρασε στη φάση της ανάπτυξης του.

Η αρχή της κατασκευής μπύρας πιθανόν χρονολογείται από την πρώιμη νεολιθική περίοδο, γύρω στα 9.500 π. Χ. Ωστόσο, οι ιστορικοί πιστεύουν τώρα ότι η παλαιότερη γνωστή συνταγή για την κατασκευή της προέρχεται από την αρχαία Μεσοποταμία. Στην πραγματικότητα, η συνταγή ανακαλύφθηκε πέρυσι σε ένα ποίημα τριών χιλιάδων 900 ετών: “Ύμνος στο Ninkasi”. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο Ninkasi ήταν το όνομα της αρχαίας θεούς της μπύρας ή του οινοπνεύματος.

Στη νέα μελέτη με τίτλο «Αποκαλύπτοντας αόρατες μπύρες: μια νέα προσέγγιση για την χημική ταυτοποίηση των αρχαίων για την μπύρα» οι ερευνητές πρόσθεσαν:

«Οι έρευνές μας μας έδωσαν για πρώτη φορά έναν ολοκληρωμένο εξοπλισμό δημιουργίας, ζύμωσης, μετασχηματισμών και κατανάλωσης της μπύρας που εντυπωσιάζουν». Μέρος της έρευνας αποτέλεσε η ανάλυση και η ταυτοποίηση αλκοολούχων δοχείων και χημικών ουσιών που βρέθηκαν στα υπολείμματα των αγγείων-δοχείων. δήλωσε ο Dr. James Toney:

«Η χρήση χρωματογραφίας αερίου, θα μπορούσαμε να ανιχνεύσει και να μετρήσει ένα σύνολο ταυτόχρονων ορυκτών ενώσεων και να οδηγήσει στη διάγνωση της μπύρας. Καταδείξαμε ότι αυτό το σύνολο των ορυκτών ενώσεων ταιριάζουν με αυτά που βρέθηκαν στη σύγχρονη μπύρα κριθαριού, προσδιορίζοντας μια σημαντική μέθοδο για την αποκάλυψη της παρουσίας τους ακόμα κι αν κάτι δεν ανήκει στο προφανές.”

source